W roku 1951 do programu sportowej spartakiady Zarządu Portu Szczecin włączono tenis stołowy. W turnieju tym wzięło udział 12 zawodników, a wśród nich późniejsi zwycięzcy - Ptak, Kulczycki, Nosek, Nelski i Tatarczyk. Z ich inicjatywy powstała sekcja sportowa w tenisie stołowym.

Kierownikiem tej sekcji został Jan Tatarczyk, pod jego wodzą Portowcy w 1951 roku zdobyli mistrzostwo klasy B, a w rok później klasy A. W roku 1953 szczecińska drużyna na stałe zadomowiła się wśród najlepszych. W ciągu następnych lat z drużyny odeszli Ptak i Kulczycki, a przybyli Bogdan Lewandowski, Bogusław Szumski, Zbigniew Andziak i Zdzisław Stępniak.

W 1956 roku sekcja mężczyzn zakończyła swoją działalność. Na przełomie lat 1953/54 powstała sekcja kobiet. Zespół w składzie: Jakubowska, Stawiarz i Łuczyńska wystartował w turnieju Okręgowego Związku Tenisa Stołowego, gdzie zajął 3 miejsce. Następnie kobiety wystartowały w mistrzostwach Polski, które zakończyły również na 3 miejscu, po porażce w ćwierćfinale z późniejszym mistrzem – Włókniarzem Łódź. W roku 1959 zawodniczka Pogoni - Elwira Matz-Denisiuk została mistrzynią na ogólnopolskim turnieju o Puchar Buckiego. Dwa miesiące później w III wojewódzkim turnieju kwalifikacyjnym szczecińskie zawodniczki zajęły trzy pierwsze miejsca. Pierwsza była Z. Radwan, która wyprzedziła W. Legut i E. Metz-Denisiuk.

W międzyczasie Wanda Legut-Bocian otrzymała powołanie do reprezentacji Polski, a w 1960 roku została mistrzynią okręgu. W roku 1961 sekcja została przeniesiona do KS Arkonia Szczecin.

Opracowano na podstawie książki Floriana Krygiera: 50 Lat Pogoni Szczecin